Naar jaarlijkse gewoonte is het in januari autosalon in Brussel. Verschillend met alle andere autosalons in het buitenland, hebben we hier in België een specifiek "koop"salon. Iets wat we als burger niet echt merken in beleving, maar des te meer in premières op datzelfde salon. Autoconstructeurs vinden blijkbaar ons salon niet van die aard dat er grensverleggende premières gepland worden. Desalniettemin staan er regelmatig wel nieuwigheden die de Belgische bezoeker nog nooit gezien heeft.

Toen Volvo de C30 voor het eerst voorstelde, deden ze dit aan de hand van een 'Hate it or Love it' campagne. Persoonlijk was ik vanaf in het begin helemaal verkocht aan die heerlijke achterkant van de C30. Hij had dé perfecte vorm hoe een achterkant er uit moest zien. (Je hoort me niet zeggen dat hij praktisch is!) Zowel overdag als 's nachts haal je namelijk de C30 er zo uit.

Ik heb het altijd moeilijk gehad met boeken lezen. Als kind kon ik er nooit tijd voor opbrengen. Best wel logisch als je die hele tafel met Lego zag staan. Uren heb ik aan die twee tafeltjes gezeten in de veranda of in de living, maar dat laatste was enkel in de winter. Toen moesten de tafeltjes in de veranda plaatsmaken voor de vorstgevoelige planten en mochten we met alle dozen én tafeltjes verhuizen naar de living. Lekker warm bij de kachel!

De voorliefde voor auto's in het bijzonder heeft er bij mij altijd ingezeten. Ik kan mezelf niet voortbewegen op straat zonder bij elke auto na te denken wat het merk en type is. In het begin was dat regelmatig achterom kijken (of even sneller lopen afhankelijk van de rijrichting) maar ondertussen volstaat een vluchtige blik. Af en toe zit er nog wel eens eentje tussen waarvan je denkt: "Mooi, eens iemand die iets origineels rijdt." Of je dit positief of negatief moet opvatten, daar ga ik me niet over uitspreken. Smaken en stijlen verschillen, maar het wordt toch allemaal verkocht!