0 Comments
Ik heb het altijd moeilijk gehad met boeken lezen. Als kind kon ik er nooit tijd voor opbrengen. Best wel logisch als je die hele tafel met Lego zag staan. Uren heb ik aan die twee tafeltjes gezeten in de veranda of in de living, maar dat laatste was enkel in de winter. Toen moesten de tafeltjes in de veranda plaatsmaken voor de vorstgevoelige planten en mochten we met alle dozen én tafeltjes verhuizen naar de living. Lekker warm bij de kachel! We hadden trouwens ook zo van die fel gekleurde matten waar we dan denkbeeldige wegen op maakten zodat we 'op reis' konden gaan met onze zelfgemaakte lego-autootjes. Heerlijk, als ik er zo aan terugdenk!
Maar, op zo'n momenten moest ik dus ook kiezen tussen rustig verder spelen of een boek lezen. Ik moet je niet vertellen dat de keuze voor mij snel gemaakt was! Een boek lezen, dat was dan maar voor als we op reis gingen. Elke keer nam ik een stapel boeken mee, om ze in dezelfde toestand terug mee naar huis terug te nemen. Dus werd lezen iets wat je deed 'omdat het moest voor een boekbespreking'. Dit duurde, denk ik, tot het vierde middelbaar. Toen kreeg ik een leerkracht Nederlands die ik nooit zal vergeten. Bijkomend hadden we ook het 'geluk' om een uurtje Nederlands te krijgen als 'achtse lesuur'. (Dit was dan een dag waarop we les hadden tot 5 uur.) Om dit 'geschenk' wat aan te kleden was dit altijd het literaire uurtje. Gezellig lezen, poëzie in het bos... voor het eerst werd ik verliefd op m'n eigen taal. Toen we dat jaar de boekenlijst kregen, heb ik alle boeken één voor één gelezen. Nooit had ik gedacht dat lezen zo leuk kon zijn.
Nu, vele jaren later, heb ik nog steeds 'een moeilijke relatie' met het lezen van boeken. Soms zou ik dolgraag een boek lezen, maar op datzelfde moment zijn er zoveel andere zaken die m'n aandacht opeisen. En toch heb ik me onlangs nog eens laten verleiden om een boek te lezen. En weet je..het voelt zoals thuiskomen!
